Perscombinatie Icoon Dien de Vrij overleden

Posted by | februari 05, 2016 | Laatste krantine nieuws | No Comments

dien

bron:
artikel Het Parool wo 03 februari 2016
door Floor Meijs

Dien de Vrij 1945 – 2016

Het was puur toeval dat ze in Apeldoorn werd geboren; haar moeder was daar die dag. Dien de Vrij was een ras-Amsterdamse, ze groeide op de Jacob van Lennepkade op. Daar woonde ze met haar vader en broertje en zusje, die zij grootbracht. Met haar moeder had ze weinig contact. “Ze had het niet makkelijk, maar ze was altijd vrolijk en behulpzaam,” zegt Nanda Sibeyn, Diens toenmalige buurmeisje en zestig jaar haar beste vriendin.

Ze waren trouwe Ajaxfans en misten geen wedstrijd. Bij Sibeyn thuis zaten ze voor de tv, Dien met een alcoholvrij witbiertje, Sibeyn met een alcoholvrij rosébiertje. “En Dientje was fanatiek. Als Ajax verloor, kon ze goed schelden.”

Op negentienjarige leeftijd solliciteerde Dien als serveerster bij de kantine van het PCM-gebouw op de Wibautstraat, waar toen nog Het Parool werd gemaakt. Hoewel in het gebouw ook andere kranten waren gehuisvest, voelde ze zich het meest verbonden met de Amsterdamse krant en haar medewerkers. Bij elke Paroolborrel verzorgde ze de happen en dranken, en toen de krant overging op tabloidformaat stond ze vooraan met een dienblad champagne.

Midden jaren zeventig kreeg Ton Damen, nu verslaggever bij Het Parool, een vakantiebaantje bij Dien in de kantine. Samen brachten ze alle redacteuren de koffie, maar alleen als zij het hun gunde. “Mijn eerste indruk was dat iedereen een beetje bang voor haar was,” zegt Damen. Als ze een hekel aan je had, kreeg je niks. En maakte je een vervelende opmerking, dan nam ze de volgende dag wraak: “Dan gaf ze mij een knipoog, gooide ‘per ongeluk’ je kopje koffie om en zei dan doodleuk: ‘Sorry hoor.'”

“Heb je nou alweer bedorven melk?” zei Dien als iemand in de kantine kwam aanzetten met melk die over de datum was. Want het was nooit haar fout. “Ze had een grote mond, maar ook een groot hart,” zegt Richard Jonker, met wie ze daar jaren samenwerkte. Toen zijn ouders overleden, was Dien er om hem te steunen. “Ze deed dat niet alleen bij mij. Voor iedereen had ze een luisterend oor.”

In 2003 verhuisde Het Parool naar het Oostenburgereiland. Dien en haar kantinebrigade verhuisden niet mee, maar ze bleef de Paroolmensen trouw. Een keer hoorde Dien dat de kachel het niet deed in het nieuwe gebouw. Ze maakte twee grote pannen warme chocolademelk. “Voor de lieve Paroolmensen die het zo koud hebben.”

Liefdevol en zorgzaam was ze. Met het Sinterklaasfeest bij Het Parool, dat Dien organiseerde, troostte ze de kinderen die bang waren. Hoewel ze zelf nooit kinderen kreeg, was ze als een moeder voor de drie kinderen van haar Pakistaanse ex-man. “Dien heeft als een leeuw voor hen gevochten om ze vanuit Pakistan naar Nederland te krijgen,” zegt Sibeyn.

Na haar pensioen werkte ze als vrijwilliger in het Henriette Roland Holsthuis. Dat had ze nog jaren willen doen, maar ze overleed woensdag 20 januari plotseling. Veel (Parool)mensen bewezen haar maandag- middag de laatste eer.

geef reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.